Al Di Meola
(ur. ur. 22 lipca 1954, Jersey City, New Jersey,
USA)Objawił się nieoczekiwanie, w
jazzrockowych latach 70., gdy świat muzyki wpatrzony
był w innowacje Milesa Davisa. Al Di Meola, pilny
student Berklee College Of Music, rozkochany w
folkowych rytmach amerykańskiego Południa właśnie
wtedy odkrył swój jazz: ten zawieszony między
pogodnymi rytmami fusion, ortodoksją synkopy oraz "blue
note" a latynoskim tangiem, sambą i folklorem
flamenco. Takie pojmowanie muzyki stało się dla
gitarzysty źródłem spektakularnego sukcesu,
ludycznej wręcz popularności, zachwytu krytyki i
aplauzu słuchaczy.
We wczesnym dzieciństwie Di Meola grał na perkusji,
ale gdy miał dziewięć lat, usłyszał Beatlesów i
przerzucił się na gitarę. Pobierał lekcje prywatne,
a w wieku 15 lat występował w grupach grających
muzykę country. Rosnące zainteresowanie jazzem
skłoniło go do podjęcia nauki w Berklee College of
Music w 1971 r. Wkrótce opuścił szkołę i dołączył do
grupy fusion Barry’ego Milesa. Na uczelnię wrócił w
1974 r., ale do klasy aranżacji. Później dołączył do
popularnej i wpływowej grupy Chicka Corei Return To
Forever i zwrócił na siebie uwagę oszałamiającymi,
czasem wręcz hipnotycznymi solówkami. |
 |
|
W 1976 r. zdecydował się na
karierę solową i zrealizował kilka albumów dla
Columbii, przeważnie jazzrockowych. W latach 1982 i
1983 nagrał dwie płyty ze słynnym akustycznym triem
gitarowym, w którym oprócz niego znaleźli się John
McLaughlin i Paco De Lucia.
W 1985 r. powstał AL DI MEOLA PROJECT,
najsłynniejsza formacja gitarzysty, z którą jeździ
po całym świecie. Debiutanckie nagrania z Chickiem
Coreą ("Return To Forever", "No Mystery", "Romantic
Warrior"), wieloletnia współpraca z Johnem
McLaughlinem i Paco De Lucią ("Friday Night In San
Francisco", "Passion, Grace & Fire"), nagrania z
Larrym Coryellem i Birellim Lagrene ("Super Guitar
Trio"), eksperymenty z rockmanami: Philem Collinsem
i Billem Brufordem, a nade wszystko poszukiwanie
"własnej" stylistyki osadzały muzykę Di Meoli w
miejscu, z którego łatwo wskoczyć w komercyjny obieg
nagród i list przebojów. Z drugiej strony twórczość
Di Meoli nigdy nie poddawała się takim
uproszczeniom. Kilkanaście autorskich albumów
zyskało rekomendujące recenzje, prestiżowe nagrody i
wielomilionowe nakłady. Bestsellerowe albumy
("Elegant Gypsy", "Friday Night In San Francisco")
potwierdzały jedynie zachwyt i uwielbienie dla
gitarowej stylistyki Di Meoli. |
W jego muzyce miesza się delikatne,
klasyczne brzmienie gitary akustycznej z futurystycznymi
brzmieniami syntezatorów i etnicznymi brzmieniami
instrumentów perkusyjnych. Di Meola należy do najciekawszych
współczesnych gitarzystów jazzowych, wyróżniających się
otwartością na inne obszary muzyki. Zainspirowany jazzem,
etniczną world-music, latynoskim rytmem i melodią, zaskoczył
muzyczny świat albumem "Heart Of The Immigrants". Gitarzysta
zaprosił do współpracy wybitnego bandeonistę Dino Saluzziego,
tureckiego perkusistę Arto Tuncboyaciego oraz gitarzystę z
Wenezueli Chrisa Carringtona.
"World Sinfonia" oraz późniejsza "Di Meola Plays Piazzolla"
stały się dla gitarzysty syntezą muzycznych inspiracji;
subtelną folkloryzującą, jazzową suitą, muzyką emocji i
nastroju, improwizacją jazzu i melodyjnego rytmu tango.
Artysta zawsze poszukiwał nowych brzmień i muzycznych
skojarzeń. Czynił to zarówno w jazzrockowej wirtuozerii "Electric
Rendezvouz", "Scenario", jak i w "Kiss My Axe". Szczególnego
wymiaru nabrała muzyka Di Meoli, gdy nad jazzową
improwizacją panować począł latynoski rytm, subtelnie
asymilowany folklor. Gitarzysta zawsze czerpał inspiracje
dla swojej muzyki z folkloru latynoskiego. Początkowo
zauroczony jazzową "fiestą" Chicka Corei, później brawurowym
triem De Lucia-McLaughlin-Di Meola, wreszcie jazzowymi
sambami Airto Moreny ("Soaring Through A Dream", "Tirami
Su").
Dyskografia
Tabulatury
|
