Poszukujemy newsmanów!!
Wszystkich chętnych
do współpracy prosimy
o kontakt.

Jego pierwszym muzycznym instrumentem była waltornia, nie gitara, którą zainteresował się dopiero jako nastolatek. Perfekcję i technikę gry doskonalił na Uniwersytecie w Miami oraz w słynnej Berklee College of Music w Bostonie. Tam właśnie zwrócił na niego uwagę wykładowca, wibrafonista Gary Burton który zaproponował Metheny’emu współpracę. Pat miał wtedy tylko 19 lat.
Ta oferta była nie tylko rodzajem wyróżnienia, ale i szczególnego zobowiązania i odpowiedzialności, jaka spadła na barki debiutanta, stawiającego pierwsze kroki u boku doświadczonego i bardzo znanego jazzmana. W zespole Gary'ego Burtona Pat spędził trzy lata. Nagrał też m.in."Ring", "Dreams So Real", "Passengers".

Rozpowszechniał swoje umiejętności równeż na różnych warsztatach, organizowanych na całym świecie m.in. : the Dutch Royal Conservatory, the Thelonius Monk Institute of Jazz, Clinics in Asia and South America. Był również prawdziwym pionierem w królestwie elektronicznej muzyki i jednym z pierszych muzyków jazzowych, którzy syntezator traktowali jak równowarościwy instrument do pozstałych. Jeszcze na wiele lat przed wynalezieniem pliku MIDI, Pat Metheny z powodzeniem tworzył przy pomocy doskonale sprawdzajągo się narzędzia, jakim był właśnie syntezator. Poza tym grał na takich gitarch jak: 42-strunowa gitara harfowa P I C A S S O (patrz foto po prawej), Ibanez 1s PM-100 jazz guitar, sopranowej gitarze akustycznej, dzięki czemu otrzymywał tak różnorode brzmiene.

Pat Metheny zdobył ogromną popularność na całym świecie, zaskarbił sobie rówież poparcie krytyków, którzy go zgodnie oklaskują. Jest laureatem wielu naród m.in. "Best Jazz Guitarist", jego trzy albumy "(Still Life) Talking", "Letter from Home" i "Secret Story" osiągnęły status złotych. Jest także zdobywcą 15 nagród Grammy w przeróżnych kategoriach jak: najlepszy instrumentalny rock, najlepsze współczesne nagranie jazzowe, najlepszy solowy jazz instrumentalny, najlepsza instrumentalna kompozycja. Już wraz z Pat Metheny Group zdobył 7 kolejnych nagród Grammy za 7 kolejnych albumów. Życie Pata Metheny'ego upływa w ciągłych trasach koncerowych, ilość koncertów rocznie waha się między 120-240, które odbywają się na całym świecie począwszy o 1974 roku.
W tym okresie Metheny współpracował z Manfredem Eicherem, producentem monachijskiej firmy ECM Records, która stwarzała szczególnie korzystny klimat dla rozwoju nowych koncepcji gitarzysty. "American Garage", "As Falls Wichita, So Falls Wichita", "New Chaetauqua", "Travels" były nie tylko ważnym nagraniami w historii jazzu i specyficznego jazzrocka, lecz przyniosły także komercyjne uznanie i sukcesy.

Muzyka i gitarowa elokwencja Metheny’ego sprawiły że okrzyknięty został gwiazdą młodego jazzu. O takim właśnie nastawieniu do muzyki Metheny’ ego świadczyły przede wszystkim: rozległe, uniwersalne potraktowanie jazzu, w którym (miejsce na gitarowo-syntezatorowe eksperymenty, jak i rockowe ballady. Dojrzały, świadomy własnego stylu twórca pojawia się albumem "Pat Metheny Group". Wspólnie ze swym muzycznym partnerem, błyskotliwym pianistą Lyle Maysem proponuje obsadę typową dla zespołu rockowego co sprawia, że płynie strumień melodyjnego jazz rocka. Rezultatem trasy koncertowej z Joni Mitchell i Jaco Pastoriusem ("Shadows And Light") stał się album "New Chautauqua", z wirtuozerią gry na gitarze dwunastostrunowej. Płytą "American Garage" Metheny powrócił do obsady całkowicie zelektryfikowanej. Kiedy Metheny zyskał mocną pozycję na rynku młodego jazz-rocka, zdecydował się nagrać album "80/81" stanowiący jego pierwszą, bardzo udaną próbę wykazania się elokwencją stricte jazzową.
Album "80/81" zyskał niezwykle entuzjastyczne oceny i był uznany za najlepszy jazzowy album roku. Konwencja jazzowa stała się wtedy ważnym odniesieniem w muzyce Pata Metheny’ego.
W dyskografii gitarzysty pojawiły się więc albumy o stricte jazzowej orientacji (np. "Rejoicing" z Charliem Hadenem i Billym Higginsem), z których szczególne kontrowersje wzbudzi "Song X" (album nagrany z udziałem awangardowego Ornette’a Colemana). Mimo że "Song X" rozpoczął nowy, stylistycznie inny okres twórczości Pata Metheny’ego, to najciekawszym komercyjnym sukcesem cieszą się nadal nagrania, które konsekwentnie realizował w ramach jazzrockowej konwencji. Ważny zatem okazał się album "First Circle" (lansujący szczególnie intensywne elektroniczne eksperymenty) oraz jedna z ciekawszych płyt, koncertowa "Travels", prezentująca Pata w konwencji elektronicznej, pogodnej poprockowej ballady (np. nagranie "Are You Going With Me?") lub latynoskiej samby ("Straight On Red").

Gitarzystę fascynowały muzyczne perspektywy związane z gitarowym syntezatorem (synclavier). Z kolei "Rejoicing" to album z nowoczesnym jazzem, ukazujący pełne subtelności interpretacje muzyki Horace’a Silvera i Ornette’a Colemana. Ten sam poziom artystyczny utrzymano na "First Circle", pobrzmiewającym latynoskim rytmem i śpiewnymi melodiami. W 1985 r. Metheny skomponował muzykę do filmu "The Falcon And The Snowman" gdzie znalazł się utwór "This Is Not America" nagrany z Davidem Bowie.
Piosenka ta stała się wielkim komercyjnym sukcesem oraz światowym przebojem. Jak na ironię, w tym samym czasie Metheny nagrał "Song X". Wkrótce powrócił do jazzrockowej stylistyki płytami "Still Life/Talking" i "Letters From Home", zdradzając – po raz kolejny - skłonności ku melodyce i rytmice latynoskiej. W 1990 r. ukazała się płyta "Reunion", którą artysta nagrał z Garym Burtonem. W kilka miesięcy później ukazał się album nagrany z Dave’em Hollandem i Royem Haynesem ("Question And Answer").

Lata 90. Metheny zainaugurował albumami "Secret Story" oraz "The Road To You" - charakterystycznymi nagraniami gitarzysty. Natomiast album z roku 1992 "Zero Tolerance For Silence" zadziwił swoich fanów ultranowoczesnym, gitarowym happeningiem. W roku 1993 wydano płytę koncertową nagraną w czasie trasy po Europie. Rok później powstała ciekawa płytka - "I Can See Your House From Here". Dwóch najwybitniejszych gitarzystów młodego pokolenia - Metheny i John Scofield - gra w stylu swoich mistrzów - Jima Halla i Wesa Montgomery. W ciągu kilku sezonów gitarzysta prezentował nagrania wymykające się jednorodnej klasyfikacji: raz były to jego typowe brzmienia (np. "Imaginary Day"), innym razem wspaniały, subtelny duet z Charliem Hadenem ("Beyond The Missouri Sky"). W roku 1999 pojawiła się ciekawa ścieżka dźwiękowa "A Map Of The World" z rozbudowaną orkiestracją do filmu o tym samym tytule. Rok później powstał kolejny ambitny projekt gitarzysty "Trio 99-00", który z basistą Larrym Grenadierem i perkusistą Billem Stewartem pokazał swoje nieograniczone możliwości improwizacyjne. W roku 2000 to samo trio na płycie koncertowej zarejestrowanej w Hadze "Trio - Live" prezentuje jeszcze ciekawiej swój materiał.
Rok 2002 przynosi płytę "Speaking Of Now" nagraną przez Pat Metheny Group w nowym składzie, najlepszym w jej historii. Bestsellerowy album został przypieczętowany wyprzedanym tournée. W Poznaniu i Warszawie oklaskiwało ich około 6 tysięcy fanów. W tym samym roku powstał album "Upojenie" z Anną Marią Jopek.
W roku 2003 Pat Metheny podczas jednego wieczoru nagrał melancholijną płytę "One Quit Night". Nikt inny nie uczestniczył w sesji, Pat grał tylko na gitarze barytonowej. Utwory zostały nagrane bez żadnego montażu, toteż można usłyszeć czasem "pływające" dźwięki. Ale to nie razi, a wręcz dodaje realności całemu utworowi.

Dyskografia