Marcus Miller
(ur. 14 czerwca 1959, Nowy Jork, USA)
Marcus Miller pochodzi z muzycznej rodziny. Zainteresował go
najpierw ojciec, kościelny organista i dyrektor chóru.
Marcus miał też w rodzinie znanego muzyka, pianistę
jazzowego nagrywającego na przełomie lat 50. i 60. z Milesem
Davisem - Wyntona Kelly'ego. Młody Miller miał dostęp do
każdej muzyki. Gdy miał lat 13, grał już świetnie na
klarnecie, pianinie i gitarze basowej. Zaczął wtedy
komponować. Gitara basowa, jakkolwiek, była jego miłością. W
wieku lat piętnastu regularnie grał z różnymi składami z
Nowego Jorku. Wkrótce grał na basie i komponował dla
flecisty Bobbi'ego Humphrey'a i klawiszowca Lonnie'go
Listona Smitha. Miller następne kilka lat spędził w
najlepszych studiach Nowego Jorku, mając zaszczyt
współpracować z Arethą Franklin, Robertą Flack, Groverem
Washingtonem Jr., Bobe Jamesem i Davidem Sanbornem, między
innymi. Jako basista wystąpił na około 400 albumów (!)
artystów takich jak: Joe Sample, McCoy Tyner, Mariah Carey,
Bill Withers, Elton John, Bryan Ferry, Frank Sinatra,
Me'shell Ndegeocello i LL Cool J.
W roku 1981 poznał swego idola Milesa Davisa i spędził w
drodze 2 lata towarzysząc mu w koncertach. Była to prawdziwa
szkoła jazzu. "Miles pomógł mi
rozwinąć mój styl. Nauczył |
 |
|
mnie, że trzeba być szczerym w
tym, co się robi. Jeśli tak zrobisz, nie spotkasz
problemów" - tak o tej współpracy powiedział Miller. |
Miller zajął się produkcją muzyczną. Pierwszą ważną
produkcją był album Davida Sanborna "Voyeur", za który
Sanborn dostał nagrodę Grammy. Miller produkował różne
bestsellerowe albumy dla Sanborna, np. "Close Up", "Upfront",
i zdobywcę grammy w roku 2000 "Inside".
Przez ponad 20 lat Miller towarzyszył legendzie R&B,
Lutherowi Vandrossowi. "Poznaliśmy się w zespole Roberty
Flack w 1979 roku, później się nie rozstawaliśmy, bo obydwaj
traktujemy serio muzykę" - mówił Miller. Przez lata
współtworzył i produkował repertuar Vandrossa. Między innymi
były to takie piosenki jak: "Till My Baby Comes Home", "It's
Over Now", "Any Love", "I'm Only Human" i "The Power Of Love",
która dostała w 1991 nagrodę Grammy za piosenkę roku R&B.
W 1986 roku Miller znów współpracował z Davisem, produkując
jego album "Tutu" (wystąpił tu też Michał Urbaniak).
Produkował też albumy m. in. Ala Jarreau, The Crusaders,
Wayne'a Shortera, Take 6, Chaki Khan, and Kenny'ego Garretta,
jednocześnie nagrywając z Vandrossem i trębaczem Michaelem "Patches"
Stewartem.
Po wielu latach produkcji i udziałach sesyjnych, Miller
postanawia rozpocząć karierę solową pod koniec 1993 roku z
projektem "The Sun Don't Lie". Album odzwierciedlał ewolucje
muzyczne ostatnich trzech dekad. Dla fanów nagrał specjalnie
album koncertowy "Live & More" w 1997 roku.
M² (czytaj "M-squared") to jego pierwszy album w nowym
milenium, dostał nagrodę Grammy w roku 2001 za najlepszy
jazzowy album i klasyfikował się w pierwszej dziesiątce
najlepiej sprzedających się albumów. Na płycie usłyszymy
wybitnych muzyków:
gitary basowe, instrumenty klawiszowe, saksofony - Marcus
Miller; gitara - Hiriam Bullock; saksofon tenorowy - James
Carter; instrumenty perkusyjne - Mino Cinelu; perkusja -
Vinni Colaiuta; śpiew - Djavan; saksofon altowy - Kenny
Garrett; fortepian - Herbie Hancock; gitara akustyczna,
dobro - Paul Jackson, Jr.; śpiew - Chaka Khan; flet - Hubert
Laws; saksofon sopranowy - Branford Marsalis; saksofon
altowy - Maceo Parker ; śpiew - Raphael Saddiq; saksofon
sopranowy - Wayne Shorter; trąbka - Michael "Patches"
Stewart; puzon - Fred Wesley; syntezator - Leroy "Scooter"
Taylor; perkusja - Poogie Bell; instrumenty perkusyjne -
Lenny White; fender, organy - Bernard Wright; perkusja
programowana - David Isaac; wiolonczela - Larry Corbet;
altówka - Matthew Funes; skrzypce - Joel Derouin;
Debitują trzy pozycje The Ozell Tapes: The Official Bootleg,
podwójny album koncertowy. Są tu nagrane najlepsze utwory z
trasy Millera z 2002 roku Materiał drugiej płyty to nagrania
nieoszlifowane techniką, czysty funk, jaki tylko Marcus
potrafi zagrać.
Oprócz tego Miller pisał muzykę filmową. Napisał ścieżkę m.
in. do : "House Party" Martina Lawrence'a, "Bumerangu" z
Eddie'm Murphy'm i Halle Berry, "Siesty" Ellen Barkin, "Ladies'
Man" Tima Meadowsa, i " The Brothers" Morrisa Chestnuta i
D.L. Hughley'a.
W roku 1995 dostał nagrodę Grammy jako Superman soulu, była
to nagroda za całokształt twórczości. Przez czytelników
pisma "Bass Player Magazine" został uznany za "najlepszego
basistę roku". W roku 1999 znalazł się na jego okładce jako
jeden z dziesięciu basistów lat 90.
Technika gry
Dyskografia
|
