|
Gary Moore
(ur. 4 kwietnia 1952, Belfast, Północna
Irlandia)
Gary Moore to jeden z
najwybitniejszych gitarzystów brytyjskich. W
karierze, która trwa od lat 60-tych, mało jest
stylów po które on nie sięgnął, grał w rockowych
bandach: Thin Lizzy, Colosseum II i Skid Row to
tylko trzy z nich. Jak wielue innych osób, rock and
rollem zafascynował się, gdy po raz pierwszy
usłyszał Elvisa Presleya, a potem The Beatles.
Oglądał i słuchał Jimi'ego Hendrixa i Bluesbreakers
Johna Mayalla w jego rodzinnym mieście w połowie lat
60-tych, oni otworzyli go na świat bluesa. Słuchając
mistrzów gitarowego bluesa jak Peter Green , Moore
odkrył w sobie talent. W wieku 16 lat Gary założył
swój pierwszy zespół Skid Row, który podpisał umowę
z CBS w latach 70. Ale jak to się stało?
Gdy Peter Green usłyszał jak gra Gary, zaprosił go
do swojego pokoju hotelowego na jamik. Pograli sobie
bluesika na Les Paulach. Potem Green poprosił
Clifforda Davisa, by Skid Row podpisał kontrakt z
CBS. Powstał w ten sposób płyta "Skid" w 1970 roku.
Na ten czs, Gary przeniósł się do Dublina i
zaprzyjaźnił się z Philem Lynottem, który pełnił
rolę wokalisty w Skid Row na krótko przed współpracą
z CBS. Gary nagrał z tym zespołem 3 albumy i
koncertował w USA poprzedzając występy
The Allman Brothers Band, i innych
|
 |
|
wielkich tamtych czasów, potem
postanowił poświęcić się karierze solowej. Wtedy
Gary został wciągnięty przez Phila Lynotta i
Bernharda Cheeversa do składu Thin Lizzy. Mimo, że w
tym zespole Gary nie grał dość długo, wystąpił z nim
w trasie promującym album "Black Rose" w 1978 roku. |
W 1979 roku zaczęła się prawdziwa kariera
solowa Moore'a, powstał pierwszy hit "Parisienne Walkways",
gdzie zagrał smacznie na solowej gitarze elektrycznej
podpierając się wokalem Phila Lynotta. Singiel znalazł się w
pierwszej dziesiątce sprzedaży w Anglii w kwietniu 1979
roku, a album "Back On The Streets" otrzymał wysokie noty
wśród krytyków. Późne lata 70-te i wczsne 80-te
charakteryzowały się wysokim poziomem gry Gary'ego. Phil
Lyonott, tym razem jako producent pomógł w stworzeniu singla
"Out In The Fields" z 1985 roku. Jego celtyckie korzenie
pojawiły się na "Wild Frontier" z 1987 roku, Jednak na
albumie 1990 Gary podwyższył poprzeczkę, jeśli chodzi o grę.
Sukces "After Hours" rozpoczął wspólne występy z jego
ulubionymi gitarzystami bluesowmi: Albertem Kingiem, B.B.
Kingiem, i Albertem Collinsem w 1993 roku W 1994 Gary
współpracował z Gingerem Bakerem i Jackiem Bruce'm w zespole
BBM, nagrał z nimi album zanim zaczął swą karierę solową.
Album "Back To The Blues" pokazał jego możliwości
wirtuozerskie, pełne energii, jak również bardziej
eksperymentalne projekty "Dark Days In Paradise" i "A
Different Beat". Oryginalne kompozycje Moore'a połączone
zostały z coverami takimi jak "Stormy Monday", "You Upset Me
Baby" czy "I Ain't Got You", nimniej interesującymi. Gary
gra bez najmniejszego wysiłku bardzo skomplikowane solówki.
Nagrany prawie na żywo album "Back To The Blues" ma w sobie
elementy swingu i rocka, i pokazuje jak Gary mocno czuje i
rozumie bluesa.
W 2002 roku Moore podarował nam ostrą
płytę, i znowu nie było końca pochwał... Do nagrania albumu
"Scars" byłego basistę Skunk Anansie Cassa Lewisa i
perkusistę Darrin Mooney'a. Gary zauważył niespotykaną
precyzję i wirtuozerię Mooney'a gdy nagrywał dwa poprzednie
albumy, Gdy Gary szukał nowego basisty, Darrin polecił mu
posłuchać Cassa. Na początku roku 2002 album "Scars" był
gotowy.
Najnowszy album koncertowy Moore'a "Monsters of Rock" wydany
został w roku 2003 na CD i DVD. Wystąpił tam zespół który
zagrał podczas dwóch wieczorów podczas "Monsters of Rock UK
Tour 2003", w maju 2003. Ten album prezentuje, jak wiele
dokonał w muzyce Moore, jak wiele dróg muzycznych
przemierzył, jakie gatunki zmieszał. A w roku 2004 ukazał
się albumik "Power Of The Blues", pełny soczystych,
bluesowych solówk tego wirtuoza! To co stworzy najbliższym
czasie też z pewnością będzie bardzo ciekawe!
Dyskografia
Tabulatury
|
