Joe Satriani
(ur. 15 Lipca 1956, Westbury, New York, USA)
Oto jeden z najwybitniejszych gitarzystów.
Czarodziej gitary. Zawsze umieszczany obok Hendrixa.
Wielu jest wspaniałych gitarzystów, ale nawet oni
nie potrafią wydobyć takiej magii z instrumentu jak
Satriani. Przygodę z muzyką zaczął od gry na
pianinie oraz perkusji. Mając czternaście lat z
wielką pasją rozpoczął żmudne ćwiczenia na gitarze,
którą dostał zresztą od swej starszej siostry. Joe
postanowił się kształcić muzycznie. Po dwóch
miesiącach nauki w szkole muzycznej zrezygnował,
doskonaląc swój warsztat samodzielnie. Wielkie
wrażenie wywarła na młodym Joe tragiczna smierć
Jimi'ego Hendrixa co stało się dla niego dodatkową
mobilizacją. Od 1971, a więc po
roku praktyki gry na gitarze, zaczął udzielać
lekcji w swoim domu w
Westbury |
 |
|
innym gitarzystom (za 5 dolarów
za godzinę). Jednym z jego najlepszych uczniów w tym
okresie był między innymi Steve Vai. W roku 1974 Joe
Satriani szlifował swój kunszt ze wspaniałymi
muzykami jazzowymi: pianistą i kompozytorem Lennie
Tristano oraz gitarzystą Billym Bauerem. |
W 1978 roku przeniósł się do Berkeley w
Kalifornii gdzie grono jego uczniów wciąż rosło. Joe
poświęcił się nauczaniu bez reszty przez następne dziesięć
lat w szkole "Second Hand Guitars". Wśród znanych
gitarzystów, którzy mogą poszczycić się pracą z Satrianim
należy wymienić: Kirka Hammetta z Metalliki, Larry'ego
LaLonde'a z Primusa, Davida Brysona z Counting Crows, Alexa
Skolnicka z Testament oraz Charlie'ego Huntera. Interesujące
jest to, że Joe miał wpływ nie tylko na gitarzystów, ale
także na np. Stuarta Hamma, który później przez wiele lat
wspierał na basie wiele projektów Satrianiego.
W roku 1979 Joe założył zespół w San Francisco o nazwie "The
Squares". W skład tej kapeli weszli: Jeff Campitelli
(perkusja) i Andy Milton (bas). Jednak grupa ta nie
przypadła do gustu szerszej publiczności. Zespół istniał
jeszcze przez 6 lat. Joe Satriani (co nie wszystkim wiadomo)
odbywał trasy koncertowe po całym świecie z Deep Purple i
Mickiem Jaggerem. Brał też udział w licznych sesjach
nagraniowych różnych grup.
W 1984 roku Satriani wydał pierwszą pięcioutworową ep-kę
zatytułowaną po prostu Joe Satriani. Została ona wydana pod
szyldem niezależnego wydawnictwa - Rubina (od imienia żony
Joe). W 1985 gotowy był już materiał na
pierwszą płytę. Dokonane zostały próbne nagrania, za które
żeby zapłacić Joe zaciągnął kredyt. Album zostaje
zademonstrowany wydawnictwu Relativity Records przez Steve
Vai'a. Jemu udało się szybciej zrobić karierę niż jego
dawnemu nauczycielowi. Debiutancki album zatytułowany "Not
Of This Earth" został jednak wydany dopiero po roku
(listopad 1986) i wstrząsnął ówczesnym swiatkiem
gitarzystów. Obok wielu zastosowanych na płycie nowatorskich
efektów, Joe imponował znakomitą grą flażoletami.
W grudniu 1986 Joe zaczyna już przygotowywać materiał na
swoją drugą płytę, która w 1987 roku przynosi Satrianiemu
olbrzymią popularność na rynku komercyjnym. Krążek "Surfing
With The Alien", bo taki nosi tytuł błyskawicznie zyskuje
status platynowej płyty (Satriani zostaje nominowany do -
prestiżowej nagrody amerykańskiego rynku muzycznego - Grammy).
Zaraz po tym Relativity dokonuje reedycji płyty "Not Of This
Earth" (pierwszy nakład zostaje wyprzedany). Druga edycja
pojawia się z nową okładką i oprawą graficzną.
W 1988 roku wydana zostaje płyta "Dreaming #11". Zawiera ona
cztery utwory - pierwszy z nich "The Crush Of Love"
oryginalnie był nagrany dla czasopisma "Guitar Player" -
reszta są to utwory z koncertów promujących wcześniejszą
płytę. Za tą płytę, która szybko staje się "złota" Joe
zostaje nominowany do nagrody Grammy po raz drugi.
Czwarta płyta Joe Satrianiego "Flying In A Blue Dream"
(1989) rozchodzi się prawie w milionowym nakładzie. Po raz
pierwszy na tym krążku możemy usłyszeć Joe'ego debiutującego
w roli wokalisty. Również ten projekt owocuje (zgodnie już z
tradycją...) nominacją do nagrody Grammy. Dwa kolejne lata
zajmuje Satrianiemu praca nad następną płytą, która w pełni
potwierdza jego klasę.
"The Extremist" debiutuje jako pierwsza z płyt Joe na 24
miejscu listy Billboardu oraz zyskuje status złotej płyty
(kolejna nominacja do Grammy). Na tym albumie Satriani
wykorzystał ludzką sekcję rytmiczną, zrezygnował z automatów
perkusyjnych programowanych przez siebie. Kolejne płyty: "Time
Machine" (1993) oraz "Joe Satriani" (1995) - zwana przez
niektórych "Red" umacniają i tak ugruntowaną już pozycję
tego gitarzysty. W październiku 1996 rusza
nowy projekt - trasa koncertowa pod szyldem G3. Koncerty
okazały się strzałem w dziesiątkę. Początkowo na koncertach
w USA i Europie grają: Joe Satriani, Steve Vai i Adrian Legg,
później ten ostatni zostaje kolejno zastąpiony przez Erica
Johnsona, Kenny'ego Wayna Shepherda i Roberta Frippa. Zespół
zagrał około 24 koncertów dla prawie 90.000 osób w całych
Stanach Zjednoczonych!!! Czerwiec 1997 jest to data wydania
płyty i kasety video "G3" przez Epic Records.
W lutym 1998 zostaje wydany pierwszy singiel pt. "Ceremony"
mający za zadanie wypromowania kolejnej płyty Joe
Satrianiego "Crystal Planet". W marcu wspomniana wyżej płyta
pojawia się w sklepach.
Ostatnia płytą Joe Satrianiego to "Engines Of Creation",
która jest bardzo ciekawym eksperymentem z muzyką
elektroniczą, ale także dużym zaskoczeniem dla zagorzałych
fanów. Dużo nowoczesnych dzwięków oraz motywów muzycznych
niektórych szokuje u innych wzbudza jeszcze większy szacunek
do jednego z największych gitarzystów wszechczasów!
Technika gry
Dyskografia
Tabulatury
|
